Haba ng intro ko no?

Anyway, katunayan niyan e hindi about diyan ang gusto kong i-blog. Gusto kong i-blog about sa kung anong nangyayari dito. Ano kasi, nakaka intriga ang mga pangyayari dito. Lagi kasi laman ng news dito about sa napipintong economic crisis. At ito ay hindi kunwakunwari para i-manipulate ang stock exchange ha. Hindi ito media hype. Talagang down ang ilang EU countries ngayon. Malakas pa rin ang exchange rate ng Euro to date pero pag hindi isinalba ng EU countries ang Greece e malamang bumagsak na ang euro weeks ago. A few months ago, na-bankrupt ang Greece. Ang ginawa ng mga EU countries para ma-save ang Greece e nag-contribute sila ng pera. Dami ang may ayaw na magcontribute noon kasi naman sila mismo e malaki rin ang utang sa Europe Central Bank pero in the end e nagcontribute rin silang lahat. Ang siste, sunod-sunod na ang mga naba bankupt–Ireland, Spain, Poturgal, Italy… This time,  di na sila pwede mag con-con ulit kasi ano pang iko-con-con nila kung pare parehas silang walang pera, right? 

(next day na kas inantok na ako kagabi)

So tuloy natin…

Hindi lang sila panay walang pera… Panay din sila baon sa utang. Kahit nga Austria e… Kahit ang yaman ng bansang ito e baon pa rin ito sa utang at lahat sila e hindi alam ang gagawin kung paano nila mababayaran ang mga utang nila kasi ang laki ng interest ng mga utang nila. Nung una hindi ko maintindihan kung bakit need nila mangutang at kung bkit hindi na nila kayang bayaraan ang utang nila e ang yaman nila so nagbasa-basa ako at naintindihan ko na ng konti. Interesante pala itong topic na ito. Hindi ko na try na explain kasi ang dami naman ng explanation sa internet  (ECB, Euro-crash, money bubble, debt bubble, inflation, etc). Super complicated nga at medyo nakakalito din pero basta ang sure e there’re too much debt money ( unreal money, electronic money) in the world na hindi na pwedeng i-balance ang real at unreal money. At pag nag-print naman sila e tataas ang inflation…ibig sabihin e magsisipag-taasan ang presyo ng lahat to the point na hindi na affordable sa karamihan. Sabi ng iba, ire-set ang system. Tipong i-erase ang utang..tutal unreal money naman iyon e..nasa listahan lang, wala naman talagang value kasi panay electronic money lang. Pero syempre tutol ang mga mayayaman, yung mga may pera sa stocks at sa banko, at yung mga investors na bumili ng mga ibat ibang uri ng bonds kasi pag nagre-set e ibig sabihin erase din pera nila. At magugulo syempre ang buong system. 

Sabi ng iba, we’ve reached the point of no return… Kahit anong gawin e babagsak at babagsak ang economy. Re-set or print parehas lang kalalabasan which is: maghihirap ang tao. Poor at rich, nobody will be spared. Ngayon gusto ng mga politiko na magkaroon ng centralized government ang mga EU countries isang government na maggo-govern sa lahat ng EU countries, ibig sabihin igi-give up nila ang rights nila ang kanilang sovereignity. Madaming takot kasi parang yan ang aim noon ng WW2… in a different approach lang.

So ano bang meron at super feeling affected ako sa news na yan…. Meron kasi akong anak na 6 months old palang. Hindi ito ang future na inimagine ko for him. To tell you the truth, takot talaga ako. Sabi ng experts, mas malala pa raw ang napipintong mangyayari sa Europe kesa sa nangyari sa USSR. Ang laki ng USSR noon pero noong nagcrash e naghiwahiwalay sila tapos lahat sila nghirap. Until nga ngayon hindi pa rin fully nakakarecover ang mga dating kasali sa USSR. Around 3 decades na ang nakakaraan pero super hirap pa rin ang mga dating sakop ng USSR. 

Ang masaklap pa niyan e pag bumagsak ang Europe, susunod ang Amerika, susunod ang China, at lahat na. Parang domino lang yan. Global crisis ang mangyayari kaya kahit nasan ka man, wala kang ligtas.

Ayaw ko man isipin pero hindi ko mapigilan na sumagi sa isip ko…. Heto na ba yung tinutukoy sa Revelations? Ito na ba yung beginning of the end? 

Noon ako ay active pa sa church, meron noon nagpunta sa church namin at nag-share about that. Shi-nare nya about sa mga plots ng mga ” secret societies” to establish a new world order… Around 15 years ago pa yun pero kung iniisip ko now, lahat ng sinabi niya e nagiging totoo. Hindi ko na iisa-isahin pero heto ang summary: our society is engineered by secret socities for their aim. Hawak nila lahat ang aspeto ng ating buhay… Government, media, economy, and yes, even religion. Lahat yan nainfiltrate na nila. 

Ang haba na ng post ko na ito, kaya tatapusin ko na dito. Kung meron man sa inyo ang naintriga, suggest ko lang na igoogle ninyo ito: rotschild family. One article about them will lead to a lot of articles or topics connected to them like: secret societies, illuminati, end times, european central bank, federal reserve bank, at revelations.

(2 days later.. )

Naistorbo na naman kasi ako… Pero hindi ko na itutuloy ang post na ito. Nasira na ang flow of thougths ko. 

So kamusta ka na naman? Ako heto, nanay na nanay at super happy. Walang katumbas ang pakiramdam ng pagiging nanay lalo na kung malusog ang anak at ang asawa e mabait. Speaking of that, wala talaga rin akong maipintas sa buhay ko ngayon. Hindi ko naman sinasabing perpekto dahil hindi naman talaga… pero wala akong iibahin. Madali akong makuntento at madali lang akong pasayahin. Ito e dahil din siguro sa hindi ako likas na inggitera. Hindi ko kinokompara ang buhay ko sa iba. Ang ginagawa ko kung meron akong mumunting kinaiinis at kinalulungkot, hindi ako tumitingin sa mag taong meron nung wala ako, instead… iniisip ko nalang what if? Di ba? I mean, what if ang buhay ko ngaon e hindi kagaya ng buhay ngayon? Does that make sense? Tipong, what if nakapangasawa ako ng lasengo o tambay o walang pangarap sa buhay? Noon kasi meron din naman akong mangilan-ngilan na manliligaw sa min at karamihan sa kanila e ganyan. So what if nalang kung isa sa kanila e pinili kong mapangasawa? Ibang-iba siguro buhay ko ngayon. Kung naiisip ko yan, mas lalo kong naapreciate buhay ko now at mas lalo kong naappreciate katangian ng asawa ko—responsable, mabait, mapagmahalan, maalalahanin, etc. Hindi ko naman sinasabing perpekto siya—hindi sya perpekto—suplado siya minsan—lalo pag gutom siya—naku ang dali niyang mainis. At saka mapili yan sa kaibigan. Civil naman sya at marunong makitungo pero ilan lang talaga yung kinakaibigan niya.

So hayan ganyan ang ginagawa ko kung meron akong hindi kinatutuwa sa buhay ko now. Kagaya ngayon, ang dami kong gawaing bahay…nakakapagod, nakakainis. Pero isipin ko nalang, what if walang wasching machine, what if walang dishwasher, etc? E di mas lalong pagod ako. Di bale ng walang katulong sa bahay basta meron mga gamit na kahit papano e nakakapagpagaan ng gawaing bahay. What if need ko maghand wash? Di ba? So mabuti na yung ganito. Nasa gitna. Kuntento na ako.

Maiba tayo. Kasi kumakain ako ngayon habang nagbla-blog kaya naisip ko i-share sa inyo. Sa aming mag-asawa, pagdating sa pagkain e ang motto namin, „walang pilitan“. Kung ayaw kong kainin yan, huwag mo akong pilitin. Maalala ko noong nagbakasyon kami sa Pinas. Dinalaw namin yung lola ko sa probinsya. Nagkataon naman na may fiesta noon doon at dahil yung uncle ko e district superintendent, inimbita kami ng principal nong elementary school na mag-lunch. Sa isang classroom na ginawa nilang kainan. Grabe, yung lamesa e punong puno ng iba’t ibang putahe. Naglalaway ako pag naalala kong yung mag handa nila. At saka, tipong VIP room iyon, may elektric fan (hehe). Mayor, principal, at mga  head teachers lang ang dapat pumasok at kumain doon .Yung pangkaraniwang teachers e labas kakain kasama nung mag bata at mag magulang kaya natuwa naman ako noong pinilit kaming doon nalang kumain sa loob.

So anyway, balik tayo sa pagkain. Syempre ako e takam na takam pero ang asawa ko e tanong ng tanong. Ano daw ba ang ingredients nito, niyan, non? Syempre gusto nya malaman kung ano meron dun sa kakainin nya. So mega explain naman yung ilang teachers na nandun. Syempre, medyo pa-impressan din sila sa kanilang pag-iingles. Sabi nung isa… that’s made of pig’s brains and ears. Naku po….nagtayuhan talaga balahibo ng asawa ko kahit na napakainit noon. Hahaha. At saka panay siko niya sa kin kasi gusto niya e i-coach ko sya kung ano dapat niyang kainin—dapat walang lamang loob at walang buto. So sa dinami dami ng putahe doon… nakuntento sya sa lumpiang shanghai na sinawsaw sa ketchup.

Naawa ako sa kanya noon, kasi may mag iba talaga sa tin na ewan ko ba kung talagang proud lang sila sa Filipino table culture and dishes o makitid isip nila. Kasi panay sabi nila sa asawa ko… you are married to a filipina, you have to eat that. Ayaw ko naman noon sabihin na huwag siyang pipilitin at puro mag teachers nandun baka sabihn nila, ang bastos ko naman. So ang ginawa namin, nilagyan ko ng tigkakaunti sa bawat putahe yung plato ng asawa ko—then ako yung pasimpleng kumain.

Never akong pinilit ng asawa kong kainin yung ayaw ko. Effortless din kasi masasarap pagkain nila dito, wala akong matanggihan. Pero minsan, nakakasuya din ang puro nalang sobrang sarap. Minsan naghahanap din ako ng simple lang. Kagaya ngayon. Ang ulam ko e gisang karneng giniling na may patatas.

Teka gising na baby ko. Bye bye na muna.

Sayang kasi.

Madalas, ang dami naming tinatapon na pagkain. Mga hindi pa bukas pero expired or lanta na. Dadalawa lang naman kasi kami kaya kadalasan hindi rin namin kayang ubusin lahat ng pinapamili namin. Tapos madalas pa kaming lumabas para kumain kaya ang dami talagang nasasayang. Ako yung nanghihinayang e.

Pero anyway, maiba ako. Naalala ko kasi minsan, itong si Sterndal e tinanong ako kung everyday daw ba ako naliligo dito. Syempre daw kasi winter at malamig kaya na-curious siya.

Sa Pinas, at least once a day ako kung maligo. Napakainit kasi doon….kaya naliligo ako sa umaga bago lalabas ng bahay tapos sa gabi bago matuog.  Pero nung sa Baguio pa ako nakatira, tama na yung minsan sa isang araw.

Dito naman e nakasanayan na ng lahat na maligo ng minsan sa isang araw. Ke summer or winter—everyday ang liguhan dito. Kahit kasi winter e okay lang maligo kasi lahat ng bahay dito may water boiler/heater. Ewan ko kung ano talaga ang tawag dun pero isa iyung malakeng tangke sa basement na naglalaman ng mainit na tubig. Never ko pang na-experience na naubusan iyong ng mainit na tubig. So dito buong taon e meron kaming hot and cold shower. Kahit yung tubig na lumalabas sa lahat ng  mga gripo sa bahay e pwedeng iregulate  ang water temperature.

Tapos dito din, nakasanayan na ng mag tao na kada paligo e nagblo-blower ang buhok. Dugyot ang tingin nila dito sa mag taong lumalabas ng bahay na basa ang buhok. Kakatuwa nga kasi sa Pinas pag lumabas ka sa umaga at tuyo ang iyong buhok e iisipin ng mag makakasalubong mo na hindi ka naligo, in short dugyot ka. Kabaliktaran naman dito.

Nung nasa China ako—iba naman ang kaso doon. Yung una kong taon sa China e nadistino ako sa bundok ng tralala. Middle of nowhere. So anyway, hindi lahat ng bahay e may water boiler dun. Actually, hindi lahat ng bahay e may banyo. Ang ginagawa ng mag tao dun e nagpupunta sila sa mga public bath once or twice a month para maligo. Kaloka no. Grabe.

So nung nandun ako, yung unang apartment na tinirhan ko e walang water boiler pero okay lang kasi may sarili siyang banyo. Actually, maayos naman yung apartment na binigay sa akin noon ng school na pinagtuturuan ko. May dalawang kwarto, sala, kusina, balkon, toilet and bath, at storage room. Kung sa Pinas lang iyon e okay na okay na.  Pero dahil nung dumating ako noon doon e winter, naninibago talaga ako. Sa Pinas wala rin naman kaming water bolier pero hindi ko kailangan ng mainit na tubig para maligo. OK na sa kin yung galing gripo. Sa China, everyday akong nagpapainit ng tubig para makaligo—sobrang lamig kasi nung tubig na galing sa gripo. Tapos minsan nagmamadali ako kasi late na ako so lumabas akong basa ang buhok…. hala wala pang 10 minutes e frozen na yung hair ko. Kakaloka. Buti nlang hindi obvious kasi itinali ko siya at itinago sa aking bonet. Pero kinagabihan ng araw na yun e nagkasakit ako kaya mula nun natuto na akong hwag lumabas pag basa ang buhok.

Pero may mga apartment din naman sa mga malalaking syudad ng China na may water heater na. Dun lang talaga sa mag liblib na lugar gaya nun lugar na una kong pinagturuan ang wala.

Maiba ako.

Napansin ko lang kasi… meron ng palang rank itong blog na ito. Haha. Kelan lang nagrereklamo ako kasi wala man lang PR ito tapos ngayon naman meron na. PR1 lang pero ok na rin. Karamihan naman kasi talaga ng nandito e walang sense… kaya ok na sa kin. Sana sa susunod na update e tumaas sya para talagang magamit ko na siyang panglink farm. Haha.

Pinag-isipan ko nga kung itutuloy ko itong blog  na ito. Paano ba naman kasi, wala man lang itong ka-PR PR (hehehe). Ewan ko rin kung may nagbabasa ba nito. Pero dahil ito lang naman ang Tagalog na blog ko e sige na nga. Itutuloy ko na para sa mga oras na ako’y tinatamad na magsulat sa Ingles.

Nung una, inaasahan kong magkaPR itong blog na ito para kahit na hindi ko sya magamit sa pagkakaperahan e magamit ko sya sa pagbibigay ng link juice sa iba ko pang blogs.. pero ang siste…hanggang ngayon e PR 0 pa rin sya. Wala rin naman akong ibang sisihin kasi hindi naman ako nakipag-exchange links sa ibang blogs.  Sa madaling sabi, wala man akong ka-effort effort sa pagkuha ng PR sa blog na ito.

Pero kahit na never itong magka-PR e itutuloy ko pa rin. Tutal, libre naman. Pero syempre hoping pa rin ako na magkaPR ito kahit 1 o 2 lang. Sana sana sana….

Sa akin naman kasi, hindi importante yung hihigaan ko. Basta yung lugar e meron enough amenities para sa call of nature at para sa personal hygiene, ok na. Ngayon taon na ito, napagpasyahan naming magtravel, camping style. Nag-camping na rin kami noon sa Coron, Philippines pero isang gabi lang kasi naman e kinaumagahan wala kaming magamit na toilet kaya pinagpasyahan naming bumalik nalang sa hotel.

Nagpunta kami sa Croatia. Marami kasing campsites doon para tourists talaga. Napansin ko lang ha nung nandun ako kasi first time kong mag-camping sa Europe e, na yung karamihan na nadun e ang yayaman.  Ang mga camping buses e super bongga. As in. Tapos marami rin sa kanila na from up north pa talaga. Tipong Sweden, Finland, Belgium, at Norway. Baba sila sa Croatia by car/camping bus para lang makipagsisikan sa campsite. Hindi ko nga maintindihan nung una kasi kung ako ganun kayaman e di mega fly nalang ako sa kung saan may mas magandang beach at mas less crowded.

Pero iba rin ang atmosphere doon. Oo nga maraming tao. Maraming tents at camping buses. Crowded ang beach pero masaya. Ibang experience din. Tapos yung campsite e kompleto naman. Malilinis talaga ang mga toilets at shower rooms.  Meron allotted place for everything kayaga ng lababo para sa paghuhugas ng pinggan, paliguan para sa mga alagang aso at pusa, at iba pa. Tapos meron pa ngang WIFI doon sa buong campsite e.  Tapos marami pang ibang amenities gaya ng football field, playground, tennis courts, etc, etc.. . Parang camping grande.  Wala rin akong ma-say.

Simple lang ang aming bakasyon pero enjoy talaga. Sa tent kami natutulog tapos sa umaga e mega gala kami. Hindi kami nagluluto. Panay kain sa labas. Babad kami sa beach sa umaga tas kung mataas na ang araw e nagpupunta kami sa malilit na cities at towns. Tapos kung mejo pahapon na e saka kami babad ulit sa beach. Kasi hindi na masakit yung sinag ng araw. Nangitim nga ako e. Ayaw ko sana mapa-tan pero kinakantyawan na nila ako dito at sinasabing putlang putla daw ang kulay ko e kaya sige na nga.

Sabi ko sa asawa ko, next time ulitin namin ang pagka-camping. Kung may anak na kami e tiyak ma-e-enjoy ng anak naming yung pagka-camping.

Tapos e di syempre umuso yung Twilight. Nung una e iniisnab ko lang. Pero nung lumabas yung pangalawang movie e nagpaagos na rin ako ng daloy. Pinilit ko mister ko na samahan akong manood at naku… sabi nya… natraumatized daw sya sa movie.  Hindi dahil kahindak hindak ang mga scenes kundi dahil  sobrang korni daw. Sabi nya… matatagalan daw ulit bago sya makakarecover.

Sa kin naman, disappointed din ako. Sa isip ko, ngek… anong meron ang movie na ito at daming nagkakandaloko-loko. Pero dahil nga sa lakas ng agos ng Twilight e kako, bibigyan ko ito ng second chance. So pumunta ako sa bookstore at binili ko yung 4 na libro tas binasa ko. In fairness, maganda yung pagkakasulat pero nababawan pa rin ako. Parang kulang ng characters at mababaw yung plot. Medyo exciting din naman yung kwento pero ewan ko ba… Basta so-so lang sya sa kin.

Tapos, tapos na sana ako sa mga ganyan pero ito talagang si Lamielle e big fan ng Vampire Diaries at makailang beses na nya sinabi sa kin na maganda daw yung Vampire Diaries at sabi nya tiyak daw na magugustuhan ko iyon. So minsan sinubok ko naman panoorin. Pinapalabas din kasi yung serye nay un dito sa Austria kaso naka-dub na sa German at dahil siguro hindi ko sya maintindihan ng 100% e hindi ako na-impressed. Pero itong si Lamielle e talagang pursigido at kunsintidora… aba pinadalhan ba naman ako ng Complete Vampire Diaries season 1 at yung TrueBlood.

So sa medaling sabi… inumpisahan ko kagad panoorin yung Vampire Diaries at tama si Lamielle… na-hook kagad ako. In three nights, tinapos ko yung complete season 1. Feeling bangag nga ako nun pagpasok sa work pero di bale na basta I watched as many episodes as I can.   Nagustuhan ko talaga. Hindi ako masyado kinikilig a love story pero naiintriga ako sa kwento.  Kung meron kayo chance panoorin e panoorin nyo. Cool sya.

Yung Trueblood naman e di ko pa nauumpisahan. Natatakot kasi ulit akong ma-hook na naman. Hindi kakayanin ng katawan ko yung sobrang puyat ngayon lalo na at na pang-umaga yung summer classes ko. Saka na pag bakasyon saka ko sya panonoorin.

Sa July 15 e palalabas na sine yung pangatlong movie ng Twilight. Ewan ko kung sasamahan ako ng mister ko na panoorin iyon pero panonoorin ko pa rin sya hindi dahil i’m dying to watch it pero dahil I’m curious kung paano isinapelikula yung pangatlong libro.

Yung mister ko, mahilig din sa musika at medyo marunong din maggitara (pero mas magaling ako…hehe) kaya siya lagi nag-e-encourage sa kin na kumanta at tumugtog. Ang tatay nya kasi musikero at ang kanyang kapatid din ay musically inclined. Nung unang dalaw ko nga sa kanila nag-jamming kami at ivini-deo namin yung aming kantahan.

Nung nakaraang Lingo, binuksan ko ang ilang mga kahon na hindi pa namin nabubuksan mula noong kami’y naglipat-bahay. Kasama sa mga in-unpacked ko e yung gitara. Namiss ko rin paggigitara kaya kahapon, halos maghapon akong tumugtog. Masakit nga ngayon mga daliri ko e.

Sinubukan kong tugtugin yung mga dati ko ng alam at napatunayan ko na ang paggigitara talaga ay isang skill …kung wala kang practice e namumurol din. Pero okay lang. Sige pa rin ako. Pasasaan ba’t babalik din yung galing ko (joke).

Sinubukan ko rin kumanta at gumitara ng German songs. Putik! Ang hirap pala. Alam kong mahirap bigkasin ang mga salita sa German pero mas lalo pa palang mahirap bigkasin ng mga salita lalo na kung pakanta. As in, nagtatalsikan pa talaga mga laway ko.  Madali lang ang chords pero hirap talaga ako. Kasi una, hindi lang yung chords, tono, at melody ng kanta pinagtutuunan ko ng pansin, dapat ko rin alalahanin yung pronunciation ng salita. Ni-record ko nga akong kumakanta para mapakinggan ko sarili ko ng maige at hala, natatawa talaga ako kasi sobrang sintunado at trying hard bigkasin yung mga salita tapos may mga parte na parang pabigla bigla ang dating. Hahaha.

At dahil gusto ko rin kayong matawa, heto ang link nung ni-record ko. Bale ang orig niyan e si Annett Louisan at ang title e „das Gefuehl“ (sa tagalog e „ang Pakiramdam“).

Sana matawa kayo at hindi mabanas.



Marami akong kaibigan na niyayaya kong mag-blog kasi gusto kong silang turuan kung paano kumita ng pera sa pagblo-blog.  Sila yung bagot sa bahay dahil walang trabaho. Sila yung hindi makapagtrabaho ng regular kasi may mga anak na dapat asikasuhin. Sila yung mahilig sa internet pero panay pagcha-chat lang inaatupag.  Pero karamihan sa kanila e duda. Ewan ko ba kung anong rason nila. Siguro iniisip nila na bini-big-time ko sila. Pero ang kadalasang sagot sa kin e „hindi ko keri yan.“ Wala silang bilib na kaya nilang sumulat.

Sa tingin ko naman e bawat tao e may kakayahang sumulat. Siguro may iba jan na mas magaling pero hindi naman ibig sabihin na sila lang may “K“ sumulat. Meron nga akong mga nababasang blogs na mas marami pang wrong grammar kesa sa tamang grammar pero sandamakmak naman kinikita nila. Hindi ko naman ine-encourage yung kahit na wrong grammar basta may kita. Ang sinasabi ko lang e hindi ka pupunta sa impyerno kung meron ka mang  mga mali sa grammar so huwag kang matakot magblog.

Andami ko na kayang niyaya. Pero ilan lang ang tumugon. Isa ng halimbawa yung kaibigan kong si Lamielle. Nung una, sabi niya hindi daw siya mahilig at hindi niya daw kaya pero dumating din sa puntong napilit ko siya. Hehe. Hindi naman dahil sa kaibigan ko si Lamielle pero sa tingin ko naman e malayong mas okay ang kanyang ingles at ang kanyang mga topics kesa sa karamihan. Hindi pa sya kumikita sa kanyang blog dahil hindi daw muna niya maharap ang blogging pero darating siya doon. Si Jordan naman e matagal ng mahilig sumulat-sulat at talagang magaling siya. Ewan ko kung naniniwala na siyang kikita siya sa blog niya pero kung tatanungin  niya ako in the future kung pano niya gagamitin yung blog niya para kumita ng pera e syempre… dito lang ako.

Meron pa akong isang niyaya. Si Bell. Pero hwag ko muna raw siyang ili-link kasi gusto niya e wala munang nakakaalam ng blog niya. Sabi ko naman, okay.  Kung saan sya komportable.

Si Ruthi at si Sterndal naman e hindi ko masasabing niyaya ko dahil mga bloggers na sila bago ko pa man sila nakilala. Bale, bigayan lang kami ng tips kung saan kami mas kikita at syempre minsan, nagiging inspirasyon kami sa isa’t-isa.

Marami pa akong niyaya pero karamihan sa kanila e umaayaw din kagad pagka sinasabi kong dapat i-build-up muna yung blog ng mga 2-3 buwan bago pagkakitaan. Hay… ewan ko ba.

Sa totoo lang, wala naman akong mapapala. Gusto ko lang talagang makatulong sa mga taong bored at sa mga gustong kumita ng kaunti.  Yun lang.

Binalak ko talaga sya. Kung saan, kung paano, at kung kelan. Binalak ko na rin kung sino gusto kong kunin bilang mga guro. Sabi ko, kukunin ko yung isa kong blogger friend at yung friend ko na titser sa Malaysia ngayon. Tiyak kong magagaling sila sa inglesan kaya kako e kayang kaya nilang magturo dito. Sa tingin ko rin e parehas silang mabait at matyaga kaya gusto ko sana na sila makasama kong mag-umpisa noong business.

Ang siste, ubos pera naming sa bahay kaya naumsyame. Yung pera sana na pambibili namin ng franchise e nahugot din naming pandagdag sa pambili ng bahay.  Sabi ko okay lang. Pwede naman naming ipunin ulit yon. Pero ngayon, napapaisip ako kung talaga bang gusto kong ipagpatuloy yung binabalak kong business.

Ganito kasi.

Titser nga ako sa learning center at ang sweldo e ok naman. 20 Euro kada ora at 11.5 oras kada lingo. Kinse ang classes ko pero 45 na minuto lang kada klase kaya 11.5 oras lang. Suma total e malaki na rin. Pwede na. Ang kaso e bayad lang yung oras na pinagturo ko. Ibig sabihin walang bayad ang anumang preparasyon. Hindi rin ako bayad ng holidays at wala rin akong sweldo sa bakasyon. Hindi ako masaya sa ganun. Ang paliwanag naman sa kin noong boss ko e ganito: ang average wage daw dito sa Graz e 6-8 Euro kada ora so kung iisipin e malaking malaki na kada ora ko. Sabi nya, isipin ko nalang daw na yung kalahati nung kada ora ko e para sa anumang oras na ginugugol ko sa preparasyon. Fine. Pero pano yung mga benefits gaya ng 13th month pay, at mga holidays? Wala daw syang magagawa doon kasi ang business model daw  ng learning center e talagang ganun—bayad lang yung oras na nagturo ka. Pag nagkasakit ka e sorry nalang….

Meron din akong isang pinay na kaibigan sa Linz. Titser din sya ng learning center doon at kagaya ko, hindi din sya masaya. Sabi nya, mababa raw ang rate ng mga service crews sa Mcdo pero suma tutal e mas mataas pa kinikita nila  kesa sa aming mga titser ng learning ceter.  Kasi daw yung mga service crews sa Mcdo e bayad ang overtime nila, 13^th at 14^th month pay, at kung ano ano pang benefits. Sa amin kasi walang ganun.

Kaya napapaisip ako ngayon kung tama ba talagang bumili ako ng franchise ng learning center. Kasi kung sakali e susundin ko yung business model nila na ayaw na ayaw ko. At kung kukunin ko dito yung mga kaibigan ko para magturo e mararamdaman din nila yung nararamdaman ko ngayon. Ay, ayoko naman ng ganun. Hindi sila magiging masaya.

Siguro blessing in disguise din na naumsyame yung business ko. Ewan ko pero sa ngayon e ganun na nga ang nakikita ko. Tama yung desisyon kong subukan muna ang pagtuturo sa learning center bago bumili ng franchise kasi kita ko at ramdam ko talaga kung ano ang feeling ng isang empleyada doon.

Lahat ng blogs ko e English (maliban dun sa bagong German blog ko) pero napag-isip-isip ko na siguro maige rin na magsulat ako sa Tagalog para naman mahasa ko pananagalog ko sa sulat. Matagal tagal ko na rin gustong mag-blog sa Tagalog kaya lang kasi iniisip ko e baka korni ang dating. Hindi dahil sa nasanay ako sa English ha, kundi dahil matagal na rin akong wala sa Pinas kaya medyo gasgas na yung mga alam kong expressions. Tipo bang hindi na swak mga gamit kong salita. Luma na. At dahil wala naman nagtatagalog dito sa lupa ng mga Austriano e hindi na na-update.

Pero kahapon habang binabasa ko yung Manila Street na blog ng kaibigan kong si Sterndal e natutuwa ako kasi natural na natural sya at kumbaga e mega amusing ang dating sa kin ng post nya kaya na-inspire tuloy akong subukan din mag-blog sa Tagalog. Tiyak, hindi ko kaya yung mga tirada nya kasi ang galing nya talaga pero basta try ko rin magblog sa Tagalog. Di bale ng korni.

At dito ko na rin sya sa WordPress.com sinet-up dahil wala naman akong balak na pagkakitaan itong blog na ito kaya dito nalang sya sa libre. Yung Tumblr.com e libre din doon kaya doon ko ginawa yung German blog ko. Wala rin kasi akong balak pagkakitaan yun e. Yung mga self-hosted blogs ko nalang ang gagamitin kong pagkakaperahan kasi dapat lang naman para bumalik din yung ginagastos kong hosting fees para sa mga iyon.

Excited nga akong magsulat ng magsulat dito e… di bale ng walang sense at di bale na rin kung walang fans na magbabasa basta feel ko lang magsulat sa Tagalog. Pero saka nalang ulit kasi aayusin ko pa syempre yung theme at dapat ko rin sulatin yung About Me page. Importante rin yung mga yun para sa mga bagong blogs.